ทุกปีผมจะหลบฝนไปสูดไอเย็น สัมผัสหน้าหนาวซักครั้งที่ภาคเหนือ มีอะไรเปลี่ยนแปลงทุกครั้งที่ไปเยือน
บางที่ก็ไปแล้วไปอีกไม่รู้จักเบื่อซักที แต่ทุกครั้งก็ได้ไปเยือนที่แปลกใหม่ ไมล์ชีวิตเพิ่มขึ้นตามเข็มทิศของหัวใจ หนนี้กุหลาบพันปีตายไปหลายต้น แต่ยังพอหลงเหลือให้ชื่นชมบ้างประปราย วัดวาอารามยังคงเปี่ยมเสน่ห์และความสงบงาม บรรดาหมาๆ แมวๆ ยังคงเรียกรอยยิ้มเสมอ ห่านที่วัดอุโมงค์เหมือนจะเยอะขึ้น และชอบกินขนมปังเหมือนเดิม ได้เห็นสายตาเศร้าๆ ของวัวควายที่กาดแล้วทำเอาน้ำตาซึมง่ายๆ
วิถีชีวิตที่เรียบง่ายของผู้คนนอกเมืองยังเย้ายวนใจให้เข้าไปสัมผัสทุกครั้ง
ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่ความเจริญทางวัตถุจะรุกคืบมาทำลายความบริสุทธ์ของผู้คนและสิ่งแวดล้อม

อดไม่ได้ที่จะเก็บภาพที่พบเจอ มาทำเป็นโปสการ์ดฝากเพื่อนๆ เก็บไว้ดีๆ นะครับ เพราะต่อไปอะไรๆ อาจเปลี่ยนไป...ไม่เหมือนเดิม